تتناهو

استاد علیزده دیشب به ما چه حالی داد ... 

همه ی سالن رو مست کرد... 

و من رو با امضایی که بهم داد دیوانه ... 

ای مطرب شیرین بیان با سر خوشان آمیختی

وین ارغنون عشق را با ارغوان آمیختی

دلها تو بر هم ریختی ، غم را به دار آویختی

آنگه میان آسمان ، با بی نشان آمیختی

گه همچو مهری آتشین رقصان شدی در آسمان

گه همچو رندی بی قبا ، با خاکیان آمیختی

من مست عالم بودم و رویای حوران در سرم

لیکن تو سودای مرا ، با این و آن آمیختی

ای غایب از انظار ما ، وی نرگس گلزار ما

همچون مه عیار ما ، با لن تران آمیختی

سوی غریبان آمدی ، مفتاح زندان آمدی

رنجور در چه مانده را با کاروان آمیختی

ای رهزن عیار ما ، داننده ی اسرار ما

تو از برای گنج ما ، با پاسبان آمیختی

هفت آسمان ارزان تو ، ماه و پری رقصان تو

ای آنکه در اوج سماع ، با لامکان آمیختی

 رند تبریزی

و این منم

ایستاده بر خَنگِ زمین

آرام و پر غرور

بی واژه های دور

در کوره راه زندگی و تنگنای گور...

رند تبریزی

______________________________________________________________

              پ.ن)) خَنگِ= پیشانی

ما نه آن صوفی صافیم که کوثر گیریم
ما از آن طیف سیاهیم که ساغر گیریم
سالها از دل و جان نغمه سرایی کردیم
تا که شاید دو سه روزی لب دلبر گیریم
دود بی پرده ی عشقیم که سودای وصال
همچو عود از گذر شعله ی مجمر گیریم
در خیالی که چنین آتش هجران پر کرد
مرهم سوز دل از باده ی احمر گیریم
مست از بانگ انالحق همه آویزانیم
ما نه کمتر ز خداییم که کمتر گیریم
گر به شطرنج جفا جمله جهان دربازیم
دست در دامن آن مهرخ شهپر گیریم
یارب اینجا چه سخایی است که در اوج فنا
خاک پایش بتکانیم و همه زر گیریم
رند تبریزی از این تلخی غم بیرون آی
تا به شیرین سخنی مزّه ی شکّر گیریم

رند تبریزی

از داخــل رود مـــــــاه را بــــرداریـــــــد
از زندگی مـــن آه را بـــــــــرداریــــــــد
عشق است پیاله و درونش کشک است
از روی سرم کـــلاه را بـــرداریــــد

من شاعر بی شرف تو را می خواهم
آواره ی بی هدف تو را می خواهم
فرقی نکند به پشت بالا چپ راست
از سوی چهار طرف تو را می خواهم

دیریست که غم صبر و قرارم برده
سارای نجیب قصه هایم مرده
من مانده ام و یک سبد توخالی
دارا همه ی انارها را خورده

اینجا همه چیز پاک نابود شده
فکر همه کس در ضرر و سود شده
باید بروم از این کویر انگاری
آب از سر چشمه اش گل آلود شده

رند تبریزی